Welcome to my website

We schrijven nog maar zelden met de hand; tegenwoordig typen we. We doen dat op toetsenborden. Maar we typen het meest en massaal op onze mobiele telefoons. We zijn de vaardigheid om met de hand te schrijven aan het verliezen, EN het visueel-persoonlijk karakter van communiceren verdwijnt.

Ik gebruik echter nog steeds mijn Caran d'Ache-vulpen, maar niet om brieven te schrijven en ze vervolgens per post naar wie dan ook te sturen. Die tijd is al lang voorbij. " Ik mail je" heet het tegenwoordig.

Echter, ik gebruik mijn vulpen niet alleen om te schrijven, maar ook om te schetsen, aangezien de penpunt geschikt is voor allerlei soorten papier, zelfs op tekenpapier.

Op de afbeelding is mijn houten Caran d'Ache-vulpen te zien, samen met een van mijn twee Diesel DZ-7023-horloges uit 2010. De vulpen is echter veel ouder.

Typen is zowat als schrijven; het gaat immers om het zichtbaar maken van wat je weet, denkt of voelt, zij het elektronisch.

Het vastleggen van wat je denkt en voelt doe je in alle vrijheid. Tenminste, als je in een land woont waar je de vrijheid hebt, en dat is tegenwoordig zelfs in het Westen niet meer zo, als ik kijk naar onderwerpen die op z'n zachts gezegd, erg gevoelig liggen. Dit geldt ook als je over het Midden-Oosten schrijft.

Waarom ligt een onderwerp zoals het Midden-Oosten zo gevoelig?

Nou, laat ik de koe bij de horens nemen:

Het ligt "gevoelig" als je over de Israeliers en de Palestijnen schrijft. Het wordt uiterst gevoelig als je de politiek er buiten houdt, maar de geschiedenis en gebeurtenissen in jouw schrijfwerk betrekt en dan ook nog eens het internationaal recht erbij haalt. Dan leg je de feiten bloot en dat is nou net wat de Israeliers niet willen.

-------------------

We rarely write by hand anymore; nowadays, we type. We do so on keyboards. But mostly, we type en masse on our mobile phones. We are losing the skill of handwriting, AND the visual, personal character of communication is disappearing.

However, I still use my Caran d'Ache fountain pen—though not to write letters and send them by post to anyone. Those days are long gone. "I'll email you" is the standard phrase these days.

That said, I use my fountain pen not only for writing but also for sketching, as the nib is suitable for all kinds of paper, including drawing paper.

The image shows my wooden Caran d'Ache fountain pen alongside one of my two Diesel DZ-7023 watches from 2010. The fountain pen, however, is much older.

Typing is much like writing; after all, it is about making visible what you know, think, or feel—albeit electronically.

You capture your thoughts and feelings in complete freedom. At least, that is the case if you live in a country where you actually have that freedom—something that is no longer a given, even in the West, when I look at topics that are, to put it mildly, highly sensitive. This also applies when writing about the Middle East.

Why is a topic like the Middle East so sensitive?

Well, let me take the bull by the horns:

It is a "sensitive" subject when writing about Israelis and Palestinians. It becomes extremely sensitive if you leave politics out of it but incorporate history and events into your writing—and then bring international law into the mix. That is when you lay the facts bare, and that is precisely what the Israelis do not want.

Airbrushing is een schildertechniek die ik een keer heb gebruikt in de kantine voor leerlingen van een middelbare scholengemeenschap in mijn woonplaats. Iemand, die mij nog altijd onbekend is gebleven, heeft het bestuur getipt. Het schoolbestuur benaderde mij met de vraag of ik een decor wilde maken van vijftien meter lang en drie meter hoog. En of ik dit binnen een week kon maken.

Het decor was bedoeld voor de toneelvoorstelling " De Kleine Prinses". Echter, de omvang van het decor en de gegeven tijd brachten mij maar tot een enkele oplossing: airbrushen. Oeps, ik heb zoiets nooit eerder gedaan, laat staan dat ik ooit een airbrushspuit in mijn handen had. Maar het airbrushen gaf mij wel een idee.

Airbrushen deed mij namelijk denken aan werken met pastel. Dit deed ik al maar op een heel ander terrein. Ik kom hier in een andere tab op terug.

Laat ik beginnen door te zeggen dat ik niet op schildersdoek werk, maar op speciaal papier, dat aan de ene zijde glad is en aan de andere kant minuscule kuiltjes bevat, die ik eerst inwas met een basiskleur van pigmentpoeder en daarna het "eigenlijke werk" erop zet.

Als je deze techniek ook wilt gebruiken, draag dan een masker omdat pigment vluchtig is. Je kan zodoende het poeder nietsvermoedend inademen, en dat is niet goed voor jouw gezondheid. Let erop dat het poeder ook door de hele ruimte kan dwarrelen, zodat je de schoonmaker moet uithangen.

Als je het werk lang wilt behouden, spuit dan een dun laagje fixeer eroverheen. Ikzelf heb dit maar een keer gedaan omdat ik zag dat de levendigheid van de kleuren achteruitging. Direct inlijsten is dan de beste oplossing.

-----------------

Airbrushing is a painting technique I once used for the student cafeteria of a secondary school in my hometown. Someone—who remains unknown to me to this day—tipped off the administration. The school board approached me, asking if I would create a backdrop measuring fifteen meters in length and three meters in height—and if I could finish it within a week.

The backdrop was intended for a stage production of *A Little Princess*. However, given the scale of the piece and the tight deadline, only one solution made sense: airbrushing. Oops—I had never done anything like that before; I hadn't even held an airbrush in my hands. Yet, the idea of ​​airbrushing sparked another thought.

Airbrushing reminded me of working with pastels—something I was already doing, though in a completely different context. I’ll come back to that in another tab.

Let me start by saying that I don’t work on canvas, but on a special type of paper: smooth on one side and textured with tiny indentations on the other. I begin by washing the surface with a base coat of pigment powder before applying the "actual work" on top.

If you decide to try this technique, be sure to wear a mask, as the pigment is volatile. You could easily inhale the powder without realizing it, which is bad for your health. Also, keep in mind that the powder can drift throughout the room, meaning you’ll end up having to play the role of the cleaner.

If you want to preserve the artwork for the long term, spray a thin layer of fixative over it. Personally, I’ve only done this once, as I noticed it dulled the vibrancy of the colors. Framing the piece immediately is the best solution.
 

Als we naar gebouwen kijken, dan gaat het in de meeste gevallen om of ze mooi of lelijk worden bevonden. We kijken naar de vorm, kleur en materialen. Een wat meer geroutineerde aanschouwer kijkt ook of zij tezamen een aansluitend of harmonieus geheel vormen om vervolgens tot de conclusie te komen of het gebouw mooi is of juist niet.

Echter, mijn ogen kijken geheel anders naar gebouwen: in lijnen, vlakken en vormen.

Het ontwerpen van een gebouw begint altijd met een punt naar een punt om zo een lijn te creëren. Vanuit het laatste punt gaat het vervolgens naar een ander punt. En als je dit genoeg herhaalt totdat je bij het eerste punt uitkomt, krijg je vanzelf een vlak. Als je dit proces in de verticale richting uitvoert, dan creëer je de vorm. Zo kun je eindeloos doorgaan.

Maar, lijnen, vlakken en vormen moeten wel tot iets functioneels leiden dat een beginnende vertaling is van een ontwerpgedachte. Dat is ruimte, waarin men beweegt, beleeft, en ervaart, maar dan in overeenstemming met het doel waarvoor het gebouw moet dienen.

Hoe bepaal je eigenlijk al deze dingen?

Onderzoek om tot schetsen en nog eens schetsen te komen, al dan niet met vluchtige aantekeningen erbij, totdat je van mening bent het concept te hebben gevonden. Maar dan moet het concept wel nog uitgewerkt worden. Dit kan dagen, weken, zelfs maanden in beslag nemen, afhankelijk van de opdracht.

Ik fotografeer graag gebouwen, zij het anders. Ik zoek naar details en dat zijn vaak plekken waar lijnen als tweedimensionale vlakken terugkeren.
 

--------------------

When we look at buildings, the focus is usually on whether they are considered beautiful or ugly. We look at their shape, color, and materials. A more seasoned observer might also consider whether these elements come together to form a cohesive or harmonious whole, ultimately deciding whether the building is beautiful or not.

My eyes, however, view buildings quite differently: in terms of lines, planes, and shapes.

Designing a building always begins by connecting one point to another to create a line. From that last point, the path continues to yet another point. Repeat this process until you return to the starting point, and a plane naturally emerges. Extend this process vertically, and you create a form. You could go on like this endlessly.

Yet, these lines, planes, and shapes must ultimately result in something functional—an initial translation of a design concept. That something is space: a place where people move, live, and experience their surroundings, all in alignment with the building's intended purpose.

How, then, do you determine all these elements?

It involves research and endless sketching—often accompanied by quick notes—until you feel you have found the right concept. But the concept still needs to be fully developed. Depending on the project, this phase can take days, weeks, or even months.

I enjoy photographing buildings, though I do so in my own way. I look for details—specifically, spots where lines reappear as two-dimensional planes.

Mijn eerste digitale camera is een Sony DSC S70 uit het jaar 2000. "is" want ik ben nog altijd in bezit van deze camera.

Mijn fascinatie voor kunst, met name kunst uit de 16e en 17e eeuw, is ontstaan na het lezen van het boek "Introduction to The Humanities" van Doris van de Bogart. De auteur legt in haar boek uit welk verband er bestaat tussen schilder- en beeldhouwkunst, architectuur, muziek en literatuur en de samenleving.

Zo ben ik bijvoorbeeld heel anders gaan luisteren naar oude muziek en gaat mijn voorkeur vooral uit naar oude muziek uitgevoerd met authentieke instrumenten.

Mijn aandacht richt zich vooral op de bedoelingen achter een werk. Hoe wordt ze uitgevoerd? Is het een persoonlijke invulling of interpretatie van de dirigent of probeert hij of zij iets te reconstrueren? Dat laatste boeit mij meer dan het eerste.

Zo was Beethoven teleurgesteld in Napoleon en uitte hij dat in zijn derde symfonie 'Eroica'. Otto Klemperer wist dit heel goed te vertolken. Ik heb dan ook alle negen symfonieën die door hem zijn gedirigeerd, zij het dat de box met alle vinylplaten erin in Londen gevonden moest worden.

Het wordt wat moeilijker, zo niet onmogelijk, als je schilderijen wilt verzamelen. Ik ben daar nooit aan begonnen omdat de meeste mensen, inclusief mijzelf, zoiets niet kunnen veroorloven. Dit neemt niet weg dat oude meesterwerken je toch kunnen fascineren. Voor mij is dat vooral hoe oude meesters de werkelijkheid van destijds op het doek vastlegden. Mijn favoriete detail is hoe daglicht op het doek werd aangebracht. Welnu, dat is ook de manier waarop ik graag fotografeer.

--------------------

My first digital camera is a Sony DSC-S70 from the year 2000—"is," because I still own this camera.

My fascination with art—particularly art from the 16th and 17th centuries—began after I read the book *Introduction to the Humanities* by Doris van de Bogart. In it, the author explains the connections between painting, sculpture, architecture, music, literature, and society.

For instance, it completely changed the way I listen to early music; I now prefer performances that use authentic instruments.

I focus primarily on the intentions behind a work. How is it performed? Is it a personal take or interpretation by the conductor, or are they attempting a reconstruction? The latter interests me more than the former.

Take Beethoven, for example: he was disillusioned with Napoleon and expressed this sentiment in his Third Symphony, the *Eroica*. Otto Klemperer captured this brilliantly in his interpretation. I own the complete set of nine symphonies conducted by him—though I had to track down the vinyl box set in London.

Collecting paintings is a bit more difficult—if not impossible. I never started doing so because most people, myself included, simply cannot afford it. That does not mean, however, that Old Master paintings cannot still fascinate you. For me, the main draw is how the Old Masters captured the reality of their time on canvas. My favorite detail is the way daylight was rendered; indeed, that is precisely the style I like to use in my own photography.