Wie de ontwikkelingen goed heeft gevolgd, zal beslist hebben gemerkt dat de oorlog tegen Iran nog niet voorbij is. Het is hoogstens "gepauzeerd". Dit komt door de intensivering van het over-en-weer-berichtjessturen via Qatar, dat als bemiddelaar optreedt.
Eergisteren werd het Iraanse eiland Qeshm, dat aan de Straat van Hormuz ligt, aangevallen. Twee raketten raakten een of twee doelen. De berichtgeving hierover was niet duidelijk.
Ook was het onduidelijk of het om gelanceerde of afgevuurde raketten ging. Dat laatste lijkt mij onwaarschijnlijk, omdat de Iraanse media over lokale bewoners schrijven die geen gevechtvliegtuigen hebben gehoord. Ik vermoed dat het om een aanval of aanvallen met kruisraketten gaat. Die kan je op grote afstand lanceren.
De Amerikanen beweren dat het om een defensieve aanval ging. In werkelijkheid ging het om een preventieve aanval, omdat men een luchtafweersysteem (Russische S-400) wilde vernietigen nog voordat het überhaupt kon worden ingezet.
Gisteren hebben de Amerikanen de Iraanse havenstad Jask aangevallen. De stad ligt aan de Iraanse zijde van de Golf van Oman.
Wat de Amerikanen hebben gedaan is een gevechtshandeling uitvoeren. Zij hebben de oorlog hervat.
Maar, er is nog een andere indicatie dat hervatting van de oorlog aangeeft
Iran staat al jaren onder sancties. Deze sancties zijn door Trump's voorgangers opgelegd en staan los van de oorlog. Dit wordt anders als een Amerikaanse president de oorlog aan Iran verklaart. Dan worden de Verenigde Staten een oorlogvoerende partij die zich dan aan internationale wetgeving dient te houden.
Maar de Verenigde Staten stellen zichzelf boven het internationaal recht vanwege de suprematieclausule, waarmee de Amerikaanse grondwet boven alles wordt gesteld—dus ook boven verdragen die zij met andere landen sluiten. Dit weerhoudt mij niet ervan om de legaliteit van de sancties die sinds deze oorlog aan Iran zijn opgelegd tegen het licht te houden.
Het belangrijkste punt waaraan Trump zich moet houden wanneer hij als oorlogvoerende partij sancties oplegt aan Iran is dat zijn maatregelen geen wapen zijn om Iran tot overgave te dwingen en dat andere landen hierin geen assistentie verlenen.
Assistentie verlenen onder het mom van "binnenlands besluit" is ook een schending van het VN-handvest. Dat laatste is het geval. Landen nemen deel omdat ze zelf vrezen door Trump gesanctioneerd te worden. De Verenigde Arabische Emiraten waren de eersten die een volledig handelsverbod instelden. Bijna alle import komt uit de VAE, inclusief voedselproducten.
De Verenigde Staten zijn sindsdien sancties gaan heffen tegen iedereen die op welke manier dan ook zaken met Iran doet. Er is duidelijk sprake van een grootschalige bedreiging met sancties tegen ieder land, ieder individu, om Iran volledig te isoleren.
Vorige maand schreef vicepresident J.D. Vance een brief gericht aan de Iraanse veiligheidschef, waarvan het bestaan uitlekte. Trump werd gevraagd of die brief bedoeld was om toenadering te zoeken. Nee, zei hij. De brief ging over de levering van medische goederen. Hoezo levering van medische goederen? Worden de leveringen soms ook geblokkeerd?
Het is duidelijk arbitrair en disproportioneel, en dat maakt Trump's sanctiebeleid illegaal.
Gisteren liet admiraal Brad Cooper weten dat hij een speciale eenheid (taskforce) zou oprichten om de inspanningen van Washington te versterken, die moeten voorkomen dat Iran via landroutes geavanceerde wapens en andere materialen vervoert. Dit heeft het Amerikaanse Central Command (CENTCOM) in een verklaring bekendgemaakt.
Wat CENTCOM niet zegt, is dat Iran een dag eerder liet weten dat het inkomsten blijft genereren via export over landroutes. Wat ook opvalt, is dat een militair zich met de politieke kant van sancties gaat bemoeien.
Joe Kent, een voormalig hooggeplaatste Amerikaanse veiligheidsfunctionaris die opstapte vanwege de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran, heeft het besluit van het Central Command (CENTCOM) om de blokkade uit te breiden naar de landgrenzen van Iran bestempeld als een "brutale provocatie".
"Hiermee lokt CENTCOM een escalatie door Iran uit, precies op het moment dat de vicepresident probeert te onderhandelen met de Iraniërs", aldus Kent in een reeks berichten op X.
"Dit is wat CENTCOM eigen 'beleid via CONOP' (concept of operations) noemt: een manier voor het leger om het Witte Huis te ondermijnen zonder de president openlijk ongehoorzaam te zijn. Ze ondernemen acties die ervoor zorgen dat een oorlog escaleert of blijft voortduren", schreef hij.
Kent brengt mij tot schrijven van het volgende:
Wat zegt het internationaal recht wanneer een aanvallende oorlogvoerende partij haar zeeblokkade tegen een aangevallen land en een internationaal sanctiebeleid tegen iedereen die met het aangevallen land zaken doet, uitbreidt met het afsnijden van landroutes voor de import van goederen die de aanvallende oorlogvoerende partij eerst moet bewijzen dat de goederen militair en tweerlei-bruikbare goederen zijn?
Het internationaal recht, specifiek het humanitair oorlogsrecht (IHL) en het recht van zeeblokkades (San Remo-handboek), stelt dat een zeeblokkade en het blokkeren van landroutes alleen rechtmatig zijn onder strikte voorwaarden. Een aanvallende staat mag de invoer van goederen via land of zee niet zomaar volledig afsnijden; de bewijslast ligt bij de blokkerende macht om aan te tonen dat goederen oorlogscontrabande zijn. De bewijslast moet voor de aanval geleverd worden niet na de aanval.
Er is ook nog iets anders dat hierbij komt kijken:
Wanneer CENTCOM en de CIA landroutes binnen Iran afsluiten, wordt dit volgens het internationaal recht niet gezien als een uitbreiding van een zeeblokkade, maar als een aanvulling op het juridisch kader voor oorlogvoering op land – specifiek in de vorm van een belegering of omsingeling.
Het fysiek afsluiten van landroutes wordt juridisch geclassificeerd als een belegering of territoriale blokkade en niet als een klassieke zeeblokkade. Oorlogvoerende partijen beschikken echter, onder het oorlogsrecht, over beperkte bevoegdheden om de handel, het transport en de smokkelwaar van de vijand te controleren.
Internationaal recht vereist dat een oorlogvoerende partij eerst vaststelt (bewijst) dat goederen (ook) een militair doel dienen voordat ze mogen worden tegengehouden. Hoe willen de Verenigde Staten
Met andere woorden: de VS zijn alleen geloofwaardig als zij bewijslast openbaar maken die verifieerbaar is.
Stel nu dat er export vanuit een neutraal land naar het aangevallen land wordt waargenomen. Mogen de Verenigde Staten het neutrale land aanvallen?
Het humanitair oorlogsrecht en de Haagse Conventies van 1907) zijn daarin duidelijk: een oorlogvoerende partij mag een neutraal land niet aanvallen, zelfs niet als er vanuit of via dat neutrale land goederen worden geëxporteerd naar de vijand.
Stel nu dat CENTCOM zich aan deze verdragen houdt, iets wat ze via de suprematieclausule zowieso niet doen, dan blijft alleen aanvallen op Iraans grondgebied over. En dat betekent inderdaad een escalatie van de oorlog en het ondermijnen van het presidentieel gezag. In het eerste geval zou dat een uitbreiding van de oorlog kunnen zijn.
Brad Cooper speelt een gevaarlijk spel dat de hele wereld dieper zal raken dan wat ze nu doormaakt.
|
|
Anyone who has followed developments closely will surely have noticed that the war against Iran is not yet over; at most, it has been "paused." This is due to an intensification of the back-and-forth messaging taking place via Qatar, which is acting as a mediator.
The day before yesterday, the Iranian island of Qeshm, located in the Strait of Hormuz, was attacked. Two missiles struck one or two targets; reports on the incident have been unclear.
It is also unclear whether the projectiles were launched from the air or from elsewhere. The former seems unlikely, as Iranian media report that local residents heard no combat aircraft. I suspect the incident involved an attack—or attacks—using cruise missiles, which can be launched from a great distance.
The Americans claim it was a defensive strike. In reality, it was a preemptive strike, intended to destroy an air defense system (a Russian S-400) before it could even be deployed.
Yesterday, the Americans attacked the Iranian port city of Jask, which lies on the Iranian side of the Gulf of Oman.
In doing so, the Americans have carried out an act of combat. They have resumed the war.
Furthermore, there is another indication that the war has resumed.
Iran has been under sanctions for years—sanctions imposed by Trump’s predecessors that are separate from the war itself. The situation changes, however, when an American president declares war on Iran. In that case, the United States becomes a belligerent party, which then obliges it to adhere to international law.
However, the United States places itself above international law by virtue of the "supremacy clause," which establishes the U.S. Constitution as superior to everything else—including treaties it enters into with other nations. This does not, however, prevent me from scrutinizing the legality of the sanctions imposed on Iran since the onset of this conflict.
The most critical requirement for Trump—as a belligerent party imposing sanctions on Iran—is that his measures must not serve as a weapon to coerce Iran into surrender, and that other nations must not provide assistance in this endeavor.
Providing such assistance under the guise of a "domestic decision" also constitutes a violation of the UN Charter. This is precisely what is happening: countries are participating solely because they fear being sanctioned by Trump themselves. The United Arab Emirates was the first to implement a total trade embargo; nearly all imports, including food products, originate from the UAE.
Since then, the United States has begun imposing sanctions on anyone who conducts business with Iran in any capacity. There is a clear, large-scale threat of sanctions directed at any nation or individual, aimed at the complete isolation of Iran.
Last month, Vice President J.D. Vance sent a letter to the Iranian security chief—the existence of which was subsequently leaked. When asked whether the letter was intended to initiate a rapprochement, Trump replied that it was not. The letter concerned the delivery of medical supplies. Why mention the delivery of medical supplies? Are these shipments being blocked as well?
It is clearly arbitrary and disproportionate, which renders Trump’s sanctions policy illegal.
Yesterday, Admiral Brad Cooper announced the establishment of a special task force aimed at strengthening Washington’s efforts to prevent Iran from transporting advanced weapons and other materials via overland routes. This was disclosed in a statement by U.S. Central Command (CENTCOM).
What CENTCOM does not mention is that, just a day earlier, Iran had indicated that it continues to generate revenue through exports via overland routes. Also notable is the fact that a military official is becoming involved in the political dimension of sanctions.
Joe Kent, a former high-ranking U.S. security official who resigned over the U.S.-Israeli war against Iran, has characterized CENTCOM’s decision to extend the blockade to Iran’s land borders as a "brazen provocation."
"In doing so, CENTCOM is inviting an escalation from Iran—precisely at a moment when the Vice President is attempting to negotiate with the Iranians," Kent stated in a series of posts on X.
"This is what CENTCOM calls 'policy via CONOP' (concept of operations)—a way for the military to undermine the White House without openly disobeying the President. They take actions that cause a war to escalate or persist," he wrote.
Kent’s remarks prompts me to write:
What does international law say when an aggressor—a party to a conflict—expands its naval blockade against a nation under attack, as well as its international sanctions policy against any entity doing business with that nation, by also cutting off overland routes for the import of goods—goods for which the aggressor must first prove that they are military or dual-use in nature?
International law—specifically international humanitarian law (IHL) and the law governing naval blockades (as outlined in the San Remo Manual)—stipulates that a naval blockade or the obstruction of land routes is lawful only under strict conditions. An attacking state cannot simply impose a total cutoff of all goods entering by land or sea; the burden of proof rests with the blockading power to demonstrate that the goods in question constitute "contraband of war."
There is an additional factor to consider:
When CENTCOM and the CIA close off land routes within Iran, this is not classified under international law as an extension of a naval blockade, but rather as an application of the legal framework governing land warfare—specifically in the form of a siege or encirclement.
The physical closure of land routes is legally categorized as a siege or territorial blockade, rather than a traditional naval blockade. Nevertheless, under the laws of war, belligerents possess limited authority to monitor and control an adversary’s trade, transport, and smuggling activities.
International law requires a belligerent to first establish—and provide proof—that goods serve a military purpose before they can be intercepted. How, then, do the United States intend to...
In other words, the U.S. position is credible only if they disclose evidence that can be independently verified.
Imagine, for instance, that exports from a neutral country to the state under attack are detected. Are the United States permitted to attack that neutral country?
International humanitarian law (and the Hague Conventions of 1907) are clear on this point: a belligerent party may not attack a neutral country, even if goods are being exported to the enemy from or through that neutral country.
Imagine that CENTCOM were to abide by these treaties—which, in any case, they do not, by virtue of the "supremacy clause"—the only remaining option would be to launch attacks on Iranian soil. This would, in fact, constitute an escalation of the war and an undermining of presidential authority.
In the first scenario, this could lead to an expansion of the conflict. Brad Cooper is playing a dangerous game—one that would affect the entire world far more profoundly than what it is currently experiencing.
|
