| Een vraag:
Hoe noem je het wanneer een aanvallende oorlogvoerende partij – in daden, denkwijze en beleid – eigenhandig het recht neemt om boven het internationaal recht te staan?
Dit vraagstuk heeft in de context van de huidige oorlogen in het Midden-Oosten – die sinds 7 oktober 2023 gaande zijn – geen enkele aandacht gekregen van analisten, terwijl we met dit soort gedrag al lang bekend zijn uit de oorlogen in Vietnam, Irak en Afghanistan.
In het internationaal humanitair recht (IHR) en het oorlogsrecht is de term 'oorlogvoerende partij' een juridische status, geen moreel oordeel. Deze term is van toepassing op elk land of georganiseerde groep die actief betrokken is bij een gewapend conflict of oorlog, ongeacht wie het conflict is begonnen, wie als eerste werd aangevallen of wat de rechtvaardiging voor de oorlog was.
OORLOGSVERLEDEN
Ik neem de Amerikaanse oorlog in Afghanistan als voorbeeld, omdat deze oorlog voortvloeide uit de terroristische aanvallen op de Twin Towers in New York, het Pentagon en de kaping van een passagiersvliegtuig dat uiteindelijk neerstortte ergens in de Amerikaanse staat Pensylvanië. Terroristische aanvallen die op 11 september 2001 plaatsvonden.
Tijdens de State of the Union van januari 2002 verklaarde de toenmalige president George W. Bush de oorlog aan terrorisme. Dit leest als een officiële oorlogsverklaring. Echter, ze is niet gericht op een land omdat geen land de Verenigde Staten aanviel, maar op zij die "non-state actors" genoemd worden. Een land kan simpelweg geen oorlog verklaren aan een abstract begrip.
Dan is er deze vraag:
Als een land een oorlog begint tegen terroristen waar ook ter wereld, is dat land als oorlogvoerende partij gehouden aan het oorlogsrecht?
Een land dat militaire operaties uitvoert tegen een terroristische organisatie is altijd gebonden aan het internationaal humanitair recht (het oorlogsrecht). Er bestaat in het moderne recht geen "juridisch vacuüm" waarin geweld mag worden gebruikt zonder dat er regels gelden. Het oorlogsrecht is van toepassing zodra er sprake is van een gewapend conflict, ongeacht hoe de tegenstander wordt genoemd of wat de aanleiding van het conflict is.
Ik kan de vraag ook anders stellen:
Als een land wordt aangevallen door terroristen van buiten het eigen grondgebied en het land besluit oorlog te voeren tegen landen waar deze terroristen volgens dat land een schuilplaats vinden, is het aangevallen land dan verplicht zich aan het oorlogsrecht te houden?
Een land is strikt verplicht zich aan het oorlogsrecht (het internationaal humanitair recht, of IHR) te houden, ongeacht de aard van de oorspronkelijke aanval, de status van de tegenstander of de rechtvaardigingen voor het aangaan van het conflict.
Volgens het internationaal recht staat de vraag of het aangaan van een oorlog rechtmatig is (*jus ad bellum*) volledig los van de regels die bepalen hoe die oorlog moet worden gevoerd (*jus in bello*). Zodra er sprake is van een gewapend conflict, moeten alle partijen zonder uitzondering het oorlogsrecht naleven.
Ik ben in het bezit van de volledige video van de bijkomende moord die in juli 2007 in Bagdad plaatsvond. Waar gaat die moord over?
Een Amerikaanse Apache-helicopter schoot op een groep mensen om een persoon te raken die, naar Amerikaans zeggen, een raketwerper bij zich droeg. De persoon was een fotojournalist van Reuters die een opvallend lange telelens voor zijn werk gebruikte. Echter, de helikopter vermoorde niet alleen de fotograaf, maar ook de mensen die bij hem waren en een kind in een Toyota Hiace dat daar vlakbij geparkeerd stond.
Een Apache-helikopter is een twee-zitter. Een van de twee bemanningsleden filmde de moord. Het is mij niet bekend hoe de video in het Pentagonarchief belandde. De video werd gevonden door inlichtingenanalist Bradley Manning. Hij deelde de video met Wikileaks.
De bemanning van de Apache-helikopter werd nooit vervolgd, maar Manning voor het lekken van de video.
In het kader van de oorlog tegen terrorisme vielen de Amerikanen op 11 mei 2011 een locatie in Pakistan met een drone aan, waarvan zij beweren dat het een schuilplaats van Al-Qaeda was. Er is geen bewijs geleverd dat de plek ook echt een Al-Qaeda-schuilplaats was. Wat de Amerikanen wel leverden was het bewijs dat zij 40 burgers hadden gedood. De zaak is nooit onderzocht, noch is de bediener van de drone vervolgd. Deze kwestie heeft ook een nevenkwestie. Ze gaat ook over het schenden van de soevereiniteit van Pakistan als land.
Op 3 oktober 2015 werd het traumacentrum van Artsen Zonder Grenzen (MSF) in het Afghaanse Kunduz verwoest door een reeks Amerikaanse luchtaanvallen. Bij dit zware bombardement, dat werd uitgevoerd met een AC-130U-gevechtsvliegtuig, kwamen minstens 42 mensen om het leven, waaronder 24 patiënten, 14 MSF-stafleden en 4 verzorgers.
MSF zei dat het herhaaldelijk en nauwkeurig bombarderen van een bekend en operationeel ziekenhuis (waarvan de coördinaten vooraf met alle partijen waren gedeeld) niet simpelweg als 'collateral damage' of een foutje kon worden afgedaan. Volgens de regels van het oorlogsrecht is het aanvallen van een medische faciliteit een zware schending.
De Amerikaanse aanvallen, omschreven als "herhaaldelijk en nauwkeurig bombarderen", wijzen op zettelijkheid. De VS deden zelf het onderzoek en kwamen tot de bevinding dat het om "een tragische menselijke fout en technische mankementen" ging.
Het deed mij destijds denken aan de manier waarop Israëliërs hun oorlogsmisdaden onderzoeken, waarbij zij beweren dat zij die daden tijdens de Gaza-oorlog van 2014 niet hebben gepleegd. Het rapport staat ook vol met defensieve argumenten in plaats van feiten.
Wat geldt voor dat Israëlische onderzoek, geldt ook voor het Amerikaanse onderzoek: het was duidelijk dat van een slager die zijn eigen vlees onderzoekt en vervolgens zegt dat er niets aan de hand is.
Dit zijn slechts enkele voorbeelden van overtredingen die de Amerikanen in het verleden hebben begaan. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de 'rendition'-campagne in Europa die tijdens de oorlog tegen terrorisme plaatsvond, waarbij iedereen met een Arabische naam kon worden ontvoerd naar zogenoemde "black jails" in Oost-Europa op verdenking van het zijn van een potentiële 'terrorist'.
Er wordt steevast beweerd dat Trump de oorlog tegen Iran is begonnen. Dit is onjuist. Hij werd door Netanyahu overgehaald om deel te nemen, met de belofte dat de oorlog zou leiden tot de val van het Iraanse regime, waarna zijn oorlogsverklaring volgde. Netanyahu was toen al bezig Khamenei te liquideren door het gebouw te bombarderen waar de leider zich bevond.
DE ILLEGALE OORLOG
In eerste instantie verkocht Trump zijn verdediging om aan Netanyahu's oorlog deel te nemen door te beweren dat de Verenigde Staten bedreigd worden. De Democraten vroegen Trump om dat te bewijzen. Dat deed hij niet.
Het is duidelijk dat het om een politiek gemotiveerde oorlog gaat, in eerste instantie het omverwerpen van een regime, en later veranderd in 'Iran mag een nucleair programma bezitten'. Netanyahu wil echter beide doelen bereiken.
Als het motief is om een regering omver te werpen, dan weigert men dus de politieke soevereiniteit van het aan te vallen land te respecteren. Dat is een van de overtredingen waaraan Netanyahu en Trump zich schuldig hebben gemaakt.
De motieven zijn een overtreding van het Handvest van de Verenigde Naties. In artikel 2(4) staat heel duidelijk:
"Alle leden onthouden zich in hun internationale betrekkingen van het dreigen met of het gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van enige staat, of op enige andere wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen van de Verenigde Naties."
Het Iraanse nucleaire programma behoort tot de politieke soevereiniteit van het land, ondanks het JCPOA-verdrag dat Iran in 2015 ondertekende.
De oorlog heeft verder een kenmerk waarover niemand heeft, althans niet in mijn eigen land.
Het is geen oorlog tussen twee landen die buren van elkaar zijn. Het is een oorlog over de grenzen van verschillende landen heen. Dit heet op z'n Engels "war across borders". Zo'n oorlog vraagt medewerking van landen waarvan men het luchtruim nodig heeft om het aan te vallen land te kunnen bereiken. Ook hier is het internationaal recht duidelijk. In artikel 2(5) van het Handvest staat:
"Alle leden verlenen de Verenigde Naties alle bijstand bij elk optreden dat zij ondernemen in overeenstemming met dit Handvest, en onthouden zich van het verlenen van bijstand aan enige staat waartegen de Verenigde Naties preventieve of afdwingende maatregelen treffen."
Dat laatste hadden de Verenigde Staten en de Israeliers moeten zijn, omdat Trump en Netanyahu geen toestemming bij de Veiligheidsraad hadden aangevraagd.
De Israeliers gebruikten het luchtruim van Syrië en Irak zonder toestemming van die landen om zo Teheran vanuit het noorden van Iran te bombarderen en daarmee de Iraanse leider te vermoorden.
Het belangrijkste punt is toch dit:
Trump viel Iran niet vanuit zijn land aan, maar vanuit landen op andere continenten.
In Europa:
Fairford in Engeland, Verenigd Koninkrijk; Ramstein in Duitsland, Britse luchtmachtbasis op Cyprus.
In (West) Azië:
Jordanië, Koeweit, Saoedi-Arabië, Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein.
Als al deze landen op een of andere manier Trump assisteren in zijn oorlog, dan zijn die landen medeplichtig en kunnen zij worden aangemerkt als medestrijdende partijen.
Deze landen kunnen ervan worden beschuldigd hun verantwoordelijkheden als staten niet te hebben nagekomen. Hun tekortkomingen vallen op z'n minst onder het internationale recht inzake de verantwoordelijkheid van staten.
Trump voert zijn oorlog over heel veel grenzen heen en zonder ook maar een mandaat van de Veiligheidsraad te hebben. De oorlog tegen Iran is daarom zowieso een overtreding van het internationaal recht. Dus illegaal.
WAAR DE AMERIKAANSE ONVERSCHILLIGE GEDRAG HAAR OORSPRONG HEEFT
Amerikaans exceptionalisme werd in 1831 door Alexis de Tocqueville geïntroduceerd: de VS zijn kwalitatief uniek onder de naties. Dit leidt tot het impliciete uitgangspunt dat de VS — als maker van de internationale rechtsorde — zich niet aan diezelfde regels hoeven te houden. De VS is "de enige natie in de moderne geschiedenis die ervan overtuigd is dat het door haar systeem aan anderen te brengen Gods werk is" en is daardoor "aan volkenrechtelijke afspraken slechts in die mate gebonden als het haar uitkomt".
In het Amerikaanse rechtssysteem staat de Amerikaanse grondwet absoluut bovenaan. Volgens de juridische doctrine van het land hebben internationale verdragen die door de VS zijn ondertekend nooit meer gezag dan de grondwet zelf.
Als een internationale regel in strijd is met de constitutionele rechten van Amerikaanse burgers of militair personeel, krijgt de nationale wetgeving altijd voorrang.
De Suprematieclausule (artikel VI) bepaalt dat de grondwet, federale wetten en verdragen voorrang hebben op de wetgeving van de individuele staten – maar de grondwet zelf staat boven alles, inclusief het internationaal recht.
Men zou zich kunnen afvragen wat de Verenigde Staten dan nog doen bij de VN?
De reden daarvoor is puur het handhaven van de dominante wereldpositie die de Amerikanen hebben. De Veiligheidsraad is simpelweg een politiek toneel dat alleen met de veiligheid van het eigenbelang van de permanente leden te maken heeft, niet met die van de wereld. Het gaat louter om de veiligheid van de afzonderlijke machten in de Veiligheidsraad.
MIDDEN-OOSTEN
Laat nu de Amerikaanse Suprematieclausule en de Amerikaanse grondwet in de context plaatsen van de gevolgen die ze in de regio veroorzaken.
In het Midden-Oosten zie ik ontwikkelingen die erop wijzen dat landen zelf de verantwoordelijkheid nemen voor hun regionale veiligheid – of worden ze daartoe wellicht gedwongen?
Als we terugkijken op de eerste drie maanden van het conflict met Iran, dan hadden we kunnen zien dat Trump nauwelijks aandacht had voor de bescherming van Amerikaanse bondgenoten in de regio. Hij was te zeer gefocust op het uitvoeren van aanvallen, waarbij hij er niet in slaagde een balans te vinden tussen het beschermen van bondgenoten en het voeren van offensieve operaties. Omdat ze aan hun lot werden overgelaten, begon het vertrouwen van de bondgenoten in de VS te wankelen.
Iran blijft op Amerikaanse aanvallen reageren door Amerikaanse doelen aan te vallen die zich op het grondgebied van deze bondgenoten bevinden. Zacht uitgedrukt had Teheran weinig andere keuze; de Verenigde Staten liggen geografisch te ver weg, en Iran beschikt niet over wapens die doelen aan de andere kant van de wereld kunnen bereiken.
Spijtig voor de Amerikaanse bondgenoten in de regio, maar ze hadden kunnen weten wat ze konden verwachten toen ze militaire verdragen met de Verenigde Staten ondertekenden. Zij hebben niet gekeken naar de werkelijke politieke waarde van de verdragen die zij aangingen.
Het is immers naïef om te geloven dat dergelijke verdragen een garantie voor bescherming bieden – zeker gezien het feit dat de Amerikanen hun eigen nationale belang zwaarder laten wegen dan dat van enig ander land waarmee ze defensieafspraken hebben gemaakt.
Hoe zie ik de positie die de Amerikaanse Democraten innemen en de opiniepeilingen die keer op keer opduiken die steeds laten zien dat 2 van de 3 Amerikanen tegen Trump's oorlog zijn?
Ik denk dat het gros van de Amerikaanse bevolking de Suprematieclausule en de betekenis van hun grondwet ofwel vergeten is ofwel niet eens kent. Je kan immers geen twee dingen tegelijkertijd willen: het internationaal recht naar believen niet erkennen -de Israeliers erkennen dat recht zowieso niet- en de vredesduif uithangen.
IRAN'S NUCLEAIRE PROGRAMMA & "AMERICA FIRST"
Van omverwerpen van het regime naar "Iran mag geen nucleair programma hebben". Zo veranderde het motief van de oorlog tegen Iran dat Trump van Netanyahu overnam en voortzette.
Trump had de Amerikaanse kiezer echter beloofd dat hij geen oorlog zou beginnen. Maar ja, beloften maken en vervolgens na de verkiezingen niet nakomen, dat is iets wat iedereen, waar ook ter wereld, wel kent.
Het beleid en de slogan "America First" zijn gebaseerd op een combinatie van Amerikaans isolationisme, nationalisme, protectionisme en het idee dat de Verenigde Staten hun eigen nationale belangen boven internationale verplichtingen moeten laten prevaleren.
Je zou direct aan de Suprematieclausule en de Amerikaanse grondwet denken, met name aan de clausule. Immers, die stelt dat de grondwet altijd boven alles andere, inclusief aangegane verdragen, staat. In feite is Trump's 'America First' een samenvattend beleid dat de suprematieclausule vertegenwoordigt.
Maar wat heeft het Iraanse nucleaire programma hiermee te maken? Omdat de vraag is: welk Amerikaans nationaal belang dient Trump's oorlog die hij nu voert over dat programma?
Het antwoord is een volledig nieuw artikel over de geschiedenis van de introductie van nucleaire militarisering, die in 1942 haar oorsprong vond.
Laat ik een lang artikel in een paar historische paragrafen samenvatten:
De Verenigde Staten zijn de uitvinders en de eerste gebruikers van nucleaire wetenschap als wapen, niet de nazi-wetenschappers, omdat zij niet verder kwamen dan erin slagen een kernsplijting te verwezenlijken. Hitler toonde geen belangstelling en dus werd het project beëindigd.
Albert Einstein waarschuwde de Amerikanen, die op hun beurt hun geheime Manhattan project in 1942 versnelde. De Amerikanen waren kennelijk veel langer ermee bezig. Zij veroorzaakten in 1947 wel het ontstaan van nucleaire machten in de wereld, waaronder de Israeliers in 1956.
Twaalf jaar later:
Menachem Begin, die destijds Israëlische premier was, zei tijdens zijn speech op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties dit:
"Men moet ervoor zorgen dat geen enkele vijand over een reactor beschikt", en dat terwijl Israël al een jaar lang in het geheim over drie nucleaire koppen beschikte. Het geheime bezit was in strijd met Eisenhower's Atomen voor Vrede-akkoord dat Israël had ondertekend.
Echter, Begin zei dit allemaal tegenover lidstaten die in andere lidstaten geen nucleaire vijand zagen, omdat niemand -behalve de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en de Israeliers- op dat moment bezig was met nucleaire militarisering. Begin verwees gewoon naar zichzelf en Israël.
"Ervoor zorgen" was een verwijzing naar op voorhand direct aanvallen om te voorkomen dat de vijand überhaupt aan nucleaire militarisering begint. De vijanden waren de landen tegen wie Israël een jaar eerder de Zesdaagse Oorlog vocht. De Israëlische generaal Moshe Dayan wilde tijdens deze oorlog een nucleair wapen inzetten. Het werd furieus geweigerd door Golda Meir, die tijdens die oorlog premier was.
Echter, Iran was niet bij die oorlog betrokken en was ook geen vijand.
Iran werd gebrandmerkt als vijand nadat in 2005 een bericht in de media verscheen waarin beweerd werd dat de toenmalige Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad tijdens een bijeenkomst met Joodse vertegenwoordigers in Teheran gezegd zou hebben dat Israël van de kaart geveegd moest worden.
Zeven jaar later ontdekte een Saoedische blogger dat de toenmalige president iets heel anders zei, namelijk dat Israël in het licht van de tijd weggevaagd moet worden. De Israëliërs negeerden deze onthulling en bleven vasthouden aan de verkeerde vertaling dat Israël van de kaart geveegd moet worden. De obsessie dat Iran een existentiële bedreiging is, komt hier vandaan. Hier ligt ook de bron waarom Iran geen nucleair programma mag hebben.
Het bovenstaande is de historische oorsprong van de anti-Iran-obsessie die Netanyahu al meer dan dertig jaar heeft.
Trump's oorlogspolitiek -nu gericht op de eis dat Iran geen nucleair programma mag hebben- is niet in het nationale belang van de Verenigde Staten, maar in dat van de Israeliers.
In feite overtreedt Trump de Amerikaanse grondwet en de suprematieclausule.
|
|
A question:
What do you call it when an aggressor in a war—in its actions, mindset, and policy—takes it upon itself to stand above international law?
In the context of the current wars in the Middle East—which have been ongoing since October 7, 2023—this issue has received no attention from analysts, even though we have long been familiar with this type of conduct from the wars in Vietnam, Iraq, and Afghanistan.
In international humanitarian law (IHL) and the laws of war, the term "belligerent" (or "party to a conflict") denotes a legal status, not a moral judgment. This term applies to any country or organized group actively involved in an armed conflict or war, regardless of who initiated the conflict, who was attacked first, or what the justification for the war may have been.
WARTIME PAST
I will use the U.S. war in Afghanistan as an example, as it stemmed from the terrorist attacks on the Twin Towers in New York and the Pentagon, as well as the hijacking of a passenger plane that ultimately crashed in the U.S. state of Pennsylvania—terrorist attacks that took place on September 11, 2001.
During his State of the Union address in January 2002, then-President George W. Bush declared war on terror. This functions as an official declaration of war. However, it is not directed at a specific country—since no nation attacked the United States—but rather at what are known as "non-state actors." A country cannot, in any practical sense, declare war on an abstract concept.
This leads me to this question:
If a country initiates a war against terrorists anywhere in the world, is that country, as a belligerent, bound by the laws of war?
A country conducting military operations against a terrorist organization is always bound by international humanitarian law (the laws of war). In modern law, there is no such thing as a "legal vacuum" in which violence can be employed without any rules applying. The laws of war apply as soon as an armed conflict exists, regardless of how the adversary is labeled or what triggered the conflict.
To put the question another way:
If a country is attacked by terrorists from outside its own territory and decides to wage war against nations where it believes these terrorists are finding shelter, is the attacked country obligated to abide by the laws of war?
A state is strictly required to adhere to the laws of war—known as international humanitarian law (IHL)—regardless of the nature of the initial attack, the status of the adversary, or the justifications for entering into the conflict.
Under international law, the question of whether the decision to go to war is lawful (*jus ad bellum*) is entirely separate from the rules that govern how that war must be conducted (*jus in bello*). Once an armed conflict is underway, all parties—without exception—must comply with the laws of war.
I am in possession of the full video of the additional killing that took place in Baghdad in July 2007. What is this killing about?
An American Apache helicopter fired upon a group of people, aiming for an individual who—according to the Americans—was carrying a rocket launcher. That individual was a Reuters photojournalist, who was using an exceptionally long telephoto lens for his work. However, the helicopter did not just kill the photographer; it also killed the people who were with him, as well as a child inside a Toyota Hiace that was parked nearby.
An Apache helicopter is a two-seater aircraft. One of the two crew members filmed the killing. I do not know how the video ended up in the archives of the Pentagon. The video was discovered by intelligence analyst Bradley Manning, who then shared it with WikiLeaks.
The crew of the Apache helicopter was never prosecuted, but Manning was—for leaking the video.
In the context of the war on terror, on May 11, 2011, the Americans carried out a drone strike on a location in Pakistan that they claimed was an Al-Qaeda hideout. No evidence has been provided to confirm that the site was, in fact, an Al-Qaeda hideout. What the Americans did provide, however, was evidence that they had killed 40 civilians. The incident was never investigated, nor was the drone operator prosecuted. This matter also carries a further implication: it concerns the violation of Pakistan’s national sovereignty.
On October 3, 2015, the Doctors Without Borders (MSF) trauma center in Kunduz, Afghanistan, was destroyed by a series of American airstrikes. This heavy bombardment, carried out by an AC-130U gunship, claimed the lives of at least 42 people, including 24 patients, 14 MSF staff members, and 4 caregivers.
MSF said that the repeated and precise bombing of a well-known, operational hospital—the coordinates of which had been shared in advance with all parties—could not simply be dismissed as "collateral damage" or a minor error. Under the laws of war, attacking a medical facility constitutes a grave violation.
The American strikes, described as "repeated and precise," point to intentionality. The U.S. conducted its own investigation, concluding that the incident was the result of "a tragic human error and technical malfunctions."
At the time, this reminded me of how the Israelis investigate their own alleged war crimes—often by denying that such acts took place at all, as was the case during the 2014 Gaza war. The report is also filled with defensive arguments rather than facts.
The same criticism applies to both the Israeli and American investigations: it was a clear case of a butcher inspecting his own meat and then declaring that everything is perfectly fine.
The crew of the Apache helicopter was never prosecuted, but Manning was—for leaking the video.
These are just a few examples of violations Americans committed in the past. And that is not even mentioning the 'rendition' campaign in Europe that took place during the War on Terror, in which anyone with an Arab name could be abducted and taken to so-called "black jails" in Eastern Europe on suspicion of being a potential 'terrorist'.
It is consistently claimed that Trump started the war against Iran. This is incorrect. He was persuaded by Netanyahu to participate, with the promise that the war would lead to the fall of the Iranian regime—a promise followed by Trump’s declaration of war. At that time, Netanyahu was already attempting to eliminate Khamenei by bombing the building where the leader was located.
THE ILLEGAL WAR
Initially, Trump justified his participation in Netanyahu’s war by claiming that the United States was under threat. The Democrats asked Trump to provide proof of this, but he failed to do so.
It is clear that this is a politically motivated war—ostensibly aimed at regime change, though the narrative later shifted to the issue of Iran possessing a nuclear program. Netanyahu, however, seeks to achieve both objectives.
If the motive is to overthrow a government, it constitutes a refusal to respect the political sovereignty of the targeted nation. This is one of the violations for which both Netanyahu and Trump are responsible.
These motives constitute a violation of the United Nations Charter. Article 2(4) states quite clearly:
"All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations."
Iran’s nuclear program falls under the country’s political sovereignty, notwithstanding the JCPOA agreement that Iran signed in 2015.
Furthermore, this war possesses a particular characteristic that no one—at least not in my own country—has addressed. This is not a war between two neighboring countries; it is a war that transcends national borders—what is known as a "war across borders." Such a conflict requires the cooperation of nations whose airspace must be traversed to reach the country being attacked. International law is clear on this point as well. Article 2(5) of the UN Charter states:
"All Members shall give the United Nations every assistance in any action it takes in accordance with the present Charter, and shall refrain from giving assistance to any state against which the United Nations is taking preventive or enforcement action."
The latter should have been the United States and the Israelis, given that neither Trump nor Netanyahu had sought authorization from the Security Council.
The Israelis utilized the airspace of Syria and Iraq—without the consent of those nations—to launch a bombing campaign against Tehran from the north, with the objective of assassinating the Iranian leader.
The most critical point is this:
Trump did not launch his attack on Iran from within his own country, but rather from locations on other continents.
In Europe:
Fairford in England (United Kingdom), Ramstein in Germany, and a British airbase in Cyprus.
In (West) Asia:
Jordan, Kuwait, Saudi Arabia, the United Arab Emirates, and Bahrain.
If all these countries assist Trump in his war in any way, they become complicit and can be classified as co-belligerents. These countries can be accused of failing to fulfill their responsibilities as states. Their shortcomings fall at least under international law regarding state responsibility.
Trump is waging his war across numerous borders, without any mandate from the Security Council. The war against Iran is, therefore, a violation of international law—and thus illegal.
WHERE THE AMERICAN INDIFFERENT BEHAVIOR HAS ITS ROOTS
American exceptionalism was introduced by Alexis de Tocqueville in 1831: the U.S. is qualitatively unique among nations. This leads to the implicit premise that the U.S.—as the architect of the international legal order—need not abide by those same rules. The U.S. is "the only nation in modern history convinced that bringing its own system to others is God’s work," and is, therefore, "bound by international legal agreements only to the extent that it suits its own interests."
In the American legal system, the U.S. Constitution stands absolutely supreme. According to the nation’s legal doctrine, international treaties signed by the U.S. never carry more authority than the Constitution itself.
If an international rule conflicts with the constitutional rights of American citizens or military personnel, domestic law always takes precedence.
The Supremacy Clause (Article VI) establishes that the Constitution, federal laws, and treaties supersede the laws of individual states—but the Constitution itself ranks above everything else, including international law.
One might wonder, then, why the United States remains part of the UN.
The reason is purely to maintain the dominant global position held by the Americans. The Security Council is, in effect, a political stage concerned solely with the security of the permanent members' own interests—not with the security of the world at large. It is concerned exclusively with the security of the individual powers represented on the Security Council.
MIDDLE EAST
Let us now consider the American Supremacy Clause and the U.S. Constitution in the context of the consequences they produce in the region.
In the Middle East, I observe developments suggesting that countries are taking responsibility for their own regional security—or perhaps they are being compelled to do so?
Looking back at the first three months of the conflict with Iran, it was evident that Trump paid little heed to the protection of American allies in the region. He was too focused on carrying out attacks, failing to strike a balance between protecting allies and conducting offensive operations. Left to fend for themselves, the allies’ confidence in the U.S. began to decline.
Iran continues to respond to American attacks by striking U.S. targets located on the territory of these allies. To put it mildly, Tehran had little other choice; the United States is geographically too distant, and Iran lacks the weaponry capable of reaching targets on the other side of the globe.
It is unfortunate for the American allies in the region, but they could have known what to expect when they signed military treaties with the United States. They failed to consider the true political value of the treaties they entered into.
After all, it is naive to believe that such treaties offer a guarantee of protection—especially given that the Americans prioritize their own national interest above that of any other country with which they have established defense agreements.
How should I view the position taken by the American Democrats, as well as the opinion polls that keep appearing—consistently showing that two out of every three Americans oppose Trump’s war?
I believe that the vast majority of the American population has either forgotten the Supremacy Clause and the significance of their own Constitution, or is not even aware of them. After all, you cannot have it both ways: you cannot choose to disregard international law whenever it suits you—the Israelis, for that matter, do not recognize that law at all—while simultaneously posing as a dove of peace.
IRAN'S NUCLEAR PROGRAM & "AMERICA FIRST"
From "overthrowing the regime" to "Iran must not have a nuclear program"—this is how the rationale for a war against Iran, which Trump adopted from Netanyahu and continued, shifted.
Yet, Trump had promised American voters that he would not start a war. But then again, making promises only to break them after the election is something people everywhere in the world are all too familiar with.
The "America First" policy and slogan are rooted in a blend of American isolationism, nationalism, and protectionism—premised on the idea that the United States should prioritize its own national interests above international obligations.
One might immediately think of the Supremacy Clause of the U.S. Constitution, which establishes that the Constitution—and by extension, U.S. law—takes precedence over everything else, including international treaties. In effect, Trump’s "America First" is a policy framework that embodies this principle of supremacy.
But what does Iran’s nuclear program have to do with this? The question remains: what U.S. national interest is served by the war Trump is currently waging over that program?
The answer requires an entirely separate article on the history of nuclear militarization, which traces its origins back to 1942.
Let me summarize a lengthy account in a few historical points:
The United States—not Nazi Germany—was the first to develop and use nuclear science as a weapon. While Nazi scientists did manage to achieve nuclear fission, Hitler showed no interest in the project, and it was subsequently abandoned.
Albert Einstein warned the Americans, who then accelerated their own secret Manhattan Project in 1942. It is clear that the Americans had been working on this for a much longer time. In 1947, they did, in fact, trigger the emergence of nuclear-armed powers across the globe—including Israel, by 1956.
Twelve years later:
Menachem Begin, then Prime Minister of Israel, stated the following during a speech at the United Nations General Assembly:
"One must ensure that no enemy possesses a reactor"—this, even though Israel had already secretly possessed three nuclear warheads for a year. This clandestine arsenal was in violation of the "Atoms for Peace" agreement, which Israel had signed under the Eisenhower administration.
However, Begin said all this to member states that did not perceive a nuclear threat from one another, as no one—with the exception of the United States, Great Britain, France, and the Israelis—was engaged in nuclear militarization at that time. Begin was simply referring to himself and Israel.
The phrase "ensure that..." was a reference to preemptive strikes—attacking early to prevent an adversary from ever embarking on nuclear militarization. The "enemies" in question were the nations against whom Israel had fought the Six-Day War a year earlier. During that conflict, Israeli General Moshe Dayan sought to deploy a nuclear weapon; the proposal was vehemently rejected by Golda Meir, who served as Prime Minister at the time.
However, Iran was not involved in that war, nor was it an enemy.
Iran was branded an enemy after a media report appeared in 2005, claiming that the then-Iranian president, Mahmoud Ahmadinejad, had stated during a meeting with Jewish representatives in Tehran that Israel should be "wiped off the map."
Seven years later, a Saudi blogger discovered that the president had actually said something quite different—namely, that Israel should be "wiped away" in the fullness of time. The Israelis ignored this revelation and continued to cling to the incorrect translation: that Israel should be "wiped off the map." This is the origin of the obsession with the idea that Iran poses an existential threat. It is also the root reason why Iran is not permitted to have a nuclear program.
This history marks the origin of the obsession with Iran that has consumed Netanyahu for more than thirty years.
Trump’s approach to war—now centered on the demand that Iran must not have a nuclear program—does not serve the national interest of the United States; rather, it serves the interests of Israel.
In fact, Trump is violating the U.S. Constitution and the Supremacy Clause.
|
