Twee Israëliërs maakten de documentaire in samenwerking met het Britse mediakanaal The Guardian. De filmmakers interviewden ongeveer 21 voormalige Israëlische militairen over hun betrokkenheid bij de "oorlog" in Gaza. Sommige geïnterviewden ondersteunden hun verhalen met schetsen.
Wat opvalt, is dat de makers een boodschap willen overbrengen door de documentaire in secties te verdelen, waarvan ik twee herkende bij naam: "Lavender" en "Where Is My Daddy?" en een derde waarover ikzelf materiaal bezit dat ik omschrijf als dystopisch.
Met zo'n indeling proberen de makers duidelijk te maken dat er geen sprake is van oorlogvoering vanwege de manier waarop de Israëlische oorlogvoerende partij kunstmatige intelligentie inzet.
Naza is Hebreeuws en betekent nevenschade. Je zou dan bijvoorbeeld denken aan nabijgelegen gebouwen die beschadigd raken tijdens het bombarderen van een doelwit. In zo'n geval is er inderdaad sprake van nevenschade.
Geldt het bovenstaande ook als er mensen in de nabije omgeving van het doelwit zijn?
Neen. Het internationaal recht is hierin duidelijk: een oorlogvoerende partij is verplicht burgers niet als militaire doelen te beschouwen. Op een of andere manier weigeren de Israëliërs zich hieraan te houden.
De Israëlische militaire richtlijn, "Behandel alles en iedereen die beweegt of niet beweegt als Hamas", is al een duidelijke aanwijzing. Deze richtlijn was jarenlang niet in gebruik, maar werd na 7 oktober 2023 weer uit de kast gehaald. NAZA is een voortvloeisel daarvan.
Als de Israëlische militaire planners ervoor kiezen om ook mensen in de directe omgeving van het geselecteerde slachtoffer te vermoorden om het gewenste doel te bereiken, dan is dat geen nevenschade, maar een meervoudige moord. Immers, de Israeliers maken dan geen onderscheid. Als dit op systematische wijze plaatsvindt, dan bega je genocide. Het gebruik van de term " nevenschade" laat dan ook zien hoe sadistisch de Israëlische planners zijn.
Een belangrijk aandachtspunt in de documentaire is Noord-Gaza, omdat de vraag was: hoe krijg je de Palestijnen in het noorden naar het zuiden van Gaza? De vraag heeft echter een voorgeschiedenis:
De inzet van voedsel als wapen begon in het noorden van Gaza met de uitvoering van het plan "Sterf van de honger of geef je over". Dit plan vond ik in september 2024 op de website van een Israëlisch militair forum.
Het plan werd geïntroduceerd door de gepensioneerde generaal Giora Eiland en behelsde een totale blokkade van alle hulpverlening. Dus ook alle voedsel. Netanyahu nam dit plan een maand later stilletjes over en het werd op 6 november van dat jaar uitgevoerd.
Echter, het plan van Giora EIland faalde omdat de mensen in het noorden weigerden te vertrekken. De weigering was een reactie op de vele gedwongen vertrekken van de ene plek naar de andere.
Daarmee kom ik bij een scène uit de documentaire waarin een van de geinterviewden een krabbeltje maakte dat Gaza moest voorstellen en dat was verdeeld in stukjes. Zijn krabbeltje is in werkelijkheid een landkaart die de Israëlische oorlogvoerende partij maakte, waarop de enclave in honderden stukjes werd verdeeld. Op sociale media werd gedacht dat de kaart om de elektriciteitsinfrastructuur van Gaza ging.
De kaart behoort tot een plan om Gaza geleidelijk met de grond gelijk te maken. Elk stukje had een nummer. Er wordt een nummer gekozen, waarvan alles op dat stukje grond vernietigd moet worden. Vervolgens wordt gekeken wie zich op dat stukje bevindt. Immers, de Israëliërs hebben het mobiele telefoonnumer van elke Palestijn in Gaza, omdat de Palestijnse telecommunicatie in Israëlische handen is. Tenslotte kiest men een ander nummer waar de Palestijnen naartoe moeten.
Dan is er ene, Avichay Adraee, die destijds het hoofd van de Arabische Media Divisie was. Hij is degene die de berichtjes op X plaatste met kaartje erbij waarop staat welk nummer "aan de beurt is" en naar welk nummer de Palestijnen to moeten. Dit allemaal onder het mom van " evacuatie".
De mensen krijgen een bepaalde tijd, maar het stukje land wordt al gebombardeerd tijdens de zogenaamde evacuatie. Ik vond zelfs video's waarin te zien is dat mensen ook worden aangevallen terwijl zij gehoor gaven en onderweg waren naar het stukje Gaza dat was aangegeven om daarheen te gaan. De mensen werden zelfs aangevallen toen zij het aangewezen stukje Gaza bereikten. Ik heb datgene wat de Israeliers "evacuatie" noemen vele malen kunnen documenteren om tot de conclusie te komen dat er sprake is van dystopisch terrorisme.
Een van de voormalige militairen bleek betrokken te zijn geweest bij een aantal moorden. Hij krabbelde op papier de dwarsdoorsnede van een kuil en zei dat hongerende Palestijnen aan de ene kant van de kuil stonden en de voedseldistributie aan de andere kant.
Maar aan een van de twee niet-genoemde zijden van de kuil bleken sluipschutters te zijn gepositioneerd. Die schoten iedere Palestijn die het waagde om het distributiepunt te bereiken, neer. Het slachtoffer viel dan in de kuil. De voormalige militair zei dat er op deze manier een massagraf werd gecreëerd. Hij zei echter niet waar en wanneer de massamoord plaatsvond.
Ik vermoed dat die moorden vlak bij de Zirkim-grensovergang in het noordwesten van Gaza zijn gepleegd. Daar was namelijk ook een voedseldistributiepunt. Daar zijn ook hongerige Palestijnen doodgeschoten, maar de manier waarop dat gebeurde is tot op heden onbekend.
Er zijn geen video's in mijn bezit die laten zien dat de locatie van die moorden het distributiepunt in Centraal Gaza of Rafah, Tell As Sultan en Khan Younis is.
Als een voormalige Israëlische soldaat in beeld komt, zie je steevast delen van wolkenkrabbers in Tel Aviv op de achtergrond waar je duidelijk mensen ziet in hun avond- of nachtleven. Ook dit is bedoeld om een boodschap over te brengen: verbeeld de achtergrond als die in Gaza-stad, waar ook hoogbouw is, maar met hele families achter elk raam dat je in de achtergrondscène ziet.
Ik heb gelet op de woordkeuze van de geïnterviewde voormalige militairen. Zo zag een voormalige soldaat het doden van Palestijnen, zoals eerder genoemd, als een computerspel. Zo'n zienswijze legt een kille, emotieloze en demoniserende Israëlische denkwijze bloot. Ik ken de oorsprong van deze denkwijze, maar wil dat hierbuiten laten omdat de uitleg simpelweg als "antisemitisch" wordt bestempeld.
Ik weet niet hoe het is vergaan na andere voorstellingen van deze documentaire, maar de mensen die de voorstelling bezochten en ik gisteren heb bezocht verlieten de bioscoop in shock. Ik denk dat zij niet echt wisten - nee, niet wie, maar wat het merendeel van de Israeliërs werkelijk is, en met name de gewapende Israëlische oorlogvoerende partij.
En die "oorlog" in Gaza?
Ze voldoet in zijn geheel niet aan de definitie van oorlog en oorlogvoering. Het is een mix van dystopisch terrorisme, het opjagen en prijsschieten van burgers als beesten, het bedrijven van sadisme en het grijpen en benutten van de kans om een lang gekoesterde wens te vervullen.
Hoe is het mogelijk dat de westerse "beschaving" dit allemaal laat gebeuren en zelfs daarin steunt?
Tenslotte de vraag: hoe is er in Israël op de documentaire gereageerd?
Ik heb weinig van het publiek kunnen waarnemen. De presentatie van de documentaire heeft niet tot protesten geleid, maar wel tot woede. Vanuit welke hoek? Uitgerekend de persoon die 7 oktober 2023 heeft laten gebeuren door voorkennis voor zichzelf te houden:
Netanyahu bestempelde de documentaire als "blood libel" en zei dat de makers strafrechtelijk vervolgd moeten worden en zelfs het burgerschap ontnomen moet worden.
|
|
Two Israelis created the documentary in collaboration with the British media outlet The Guardian. The filmmakers interviewed approximately 21 former Israeli soldiers about their involvement in the "war" in Gaza. Some of the interviewees supported their accounts with sketches.
What is striking is that the creators aim to convey a message by dividing the documentary into sections—two of which I recognized by name: "Lavender" and "Where Is My Daddy?"—along with a third, for which I personally possess material that I would describe as dystopian.
Through this structure, the filmmakers seek to demonstrate that what is taking place cannot be classified as conventional warfare, given the way the Israeli side employs artificial intelligence.
"Naza" is the Hebrew term for "collateral damage." One might, for instance, think of nearby buildings being damaged during the bombing of a specific target; in such a case, it is indeed a matter of collateral damage.
But does this also apply when there are human beings in the immediate vicinity of the target?
No. International law is clear on this: a belligerent party is obligated not to treat civilians as military targets. Yet, for some reason, the Israelis refuse to adhere to this principle.
The Israeli military directive—"Treat everything and everyone, whether moving or stationary, as Hamas"—is a telling indication. This directive had been dormant for years, but it was brought back into use following October 7, 2023. NAZA is a consequence of this policy. A key focus of the documentary is northern Gaza, centered on the question: how can the Palestinians in the north be moved to the south of Gaza? This question, however, has a backstory:
If Israeli military planners choose to also kill people in the immediate vicinity of the selected victim to achieve the desired goal, then that is not collateral damage, but multiple murder. After all, the Israelis make no distinction in this case. If this takes place systematically, then you are committing genocide. The use of the term "collateral damage" therefore shows how sadistic the Israeli planners are.
The use of food as a weapon began in northern Gaza with the implementation of a strategy that could be described as "starve or surrender." I discovered this plan in September 2024 on the website of an Israeli military forum.
The plan was introduced by retired General Giora Eiland and entailed a total blockade of all humanitarian aid—including all food supplies. A month later, Netanyahu quietly adopted this strategy, and it was put into effect on November 6 of that year.
However, Giora Eiland’s plan failed because the people in the north refused to leave—a refusal prompted by the many instances in which they had already been forcibly displaced from one location to another.
This brings me to a scene in the documentary where one of the interviewees draws a rough sketch representing Gaza, divided into various segments. In reality, this sketch corresponds to a map created by the Israeli military, which partitions the enclave into hundreds of separate pieces. On social media, some speculated that the map related to Gaza’s electrical infrastructure.
The map is part of a plan to gradually raze Gaza to the ground. Each piece of land had a number. A number is selected, after which everything on that piece of land must be destroyed. Next, it is checked who is on that piece of land. After all, the Israelis possess the mobile phone number of every Palestinian in Gaza, because Palestinian telecommunications are in Israeli hands. Finally, another number is selected where the Palestinians must go.
And then there is a certain Avichay Adraee, at the time head of the Arab Media Department. He is the one who posted the messages on X, accompanied by a map indicating which number was "next in line" and to which number the Palestinians had to go. All this under the guise of "evacuation".
Although people are given a certain amount of time, the area is already being bombed while this so-called evacuation is underway. I have even found videos showing people being attacked while they were complying with the order and traveling toward the designated area. People were even attacked upon reaching the very zone they had been told to go to. Having documented what the Israelis call an "evacuation" on numerous occasions, I have concluded that this amounts to a form of dystopian terrorism.
One of the former soldiers turned out to have been involved in a number of murders. He scribbled a cross-section of a pit on paper and said that starving Palestinians stood on one side of the pit and the food distribution point on the other.
But on one of the two unnamed sides of the pit, snipers appeared to be positioned. They shot down any Palestinian who dared to reach the distribution point. The victim then fell into the pit. The former soldier said that a mass grave was being created in this way. However, he did not say where and when the mass murder took place.
I suspect that those murders were committed close to the Zirkim border crossing in the northwest of Gaza. After all, there was also a food distribution point there. Starving Palestinians were shot dead there as well, but the manner in which that happened remains unknown to this day. I am not in possession of any videos showing that the location of those murders is the distribution point in Central Gaza or Rafah, Tell As Sultan, and Khan Younis.
Whenever a former Israeli soldier appears on screen, the background invariably features parts of Tel Aviv’s skyscrapers, where one can clearly see people going about their evening or nightlife. This, too, is intended to convey a message: imagine that same backdrop in Gaza City—which also has high-rise buildings—but with entire families behind every single window visible in the scene.
I have paid close attention to the language used by the former soldiers being interviewed. One former soldier, for instance, described the killing of Palestinians—as mentioned earlier—as if it were a video game. Such a perspective reveals an Israeli mindset that is cold, emotionless, and dehumanizing. I am aware of the origins of this way of thinking, but I will leave that aside here, as any such explanation is simply dismissed as "antisemitic."
I do not know what the atmosphere was like following other screenings of this documentary, but the people who attended the showing I went to yesterday left the cinema in a state of shock. I suspect they did not truly know—not necessarily *who* the majority of Israelis are, but *what* they actually are, particularly the armed Israeli belligerents.
And this "war" in Gaza?
It does not fit the definition of war or warfare in any sense. It is a cocktail of dystopian terrorism, the hunting down and shooting of civilians as if they were animals, the practice of sadism, and the seizing of an opportunity to fulfill a long-cherished desire.
How is it possible that Western "civilization" allows all of this to happen—and even supports it?
Finally, the question: how was the documentary received in Israel?
I was unable to observe much of the public. The presentation of the documentary did not lead to protests, but it did lead to anger. From which quarter? Of all people, the very person who allowed October 7, 2023, to happen by keeping prior knowledge to himself:
Netanyahu labeled the documentary a "blood libel" and said that the makers should be criminally prosecuted and even stripped of their citizenship.
|
