Ik ga even terug in de tijd: 28 februari 2026. Immers, het begon allemaal met het Israëlische bombardement op de hoofdstad van Iran, Teheran. De twee voornaamste doelen die de Israëliërs op het oog hadden waren Khamenei, die op dat moment de hoogste leider van het land was, en de olieopslagtanks.
Iran reageerde op de aanval op de olieopslagtanks door te zeggen: "Als wij geen olie mogen hebben, dan niemand." Prompt daarop volgde de eerste blokkade van de Straat van Hormuz. Trump reageerde hierop door ook een blokkade in te voeren. Dat was olie op het vuur gooien.
STAAKT-HET-VUREN & DE MoO
Pakistan nam in april het initiatief om een staakt-het-vuren te bewerkstelligen. Alle militaire activiteiten zouden dan moeten ophouden, dus ook de Israëlische invasie van Libanon en de blokkades. Op 17 april slaagde Islamabad erin dat te bereiken.
Trump zou Trump niet zijn als hij geen roet in het eten zou gooien: hij weigerde zijn blokkade op te heffen. Daarop besloot Iran hetzelfde te doen. Het bereikte staakt-het-vuren bestond slechts een paar uur.
Pakistan deed een nieuwe poging en kwam met een memorandum van overeenstemming dat 14 punten omvatte. Helaas is het memorandum ten dode opgeschreven. Hoe komt dat?
De Amerikanen interpreteerden het memorandum op willekeurige wijze. In feite eerbiedigden zij de overeengekomen inhoud niet.
Bijvoorbeeld:
Paragraaf 5 van het memorandum van overeenstemming luidt als volgt:
"Bij ondertekening van dit memorandum van overeenstemming zal de Islamitische Republiek Iran, naar beste vermogen, voorzieningen treffen voor de veilige doorgang van commerciële vaartuigen – gedurende een periode van 60 dagen kosteloos – van de Perzische Golf naar de Zee van Oman en vice versa. Het verkeer van commerciële vaartuigen zal onmiddellijk van start gaan en, rekening houdend met de noodzaak om technische en militaire obstakels te verwijderen en mijnen te ruimen door de Islamitische Republiek Iran, binnen 30 dagen volledig op gang zijn gekomen. De Islamitische Republiek Iran zal overleggen met het Sultanaat Oman om – in samenspraak met de andere staten die aan de Perzische Golf grenzen en in overeenstemming met het geldende internationale recht en de soevereine rechten van de kuststaten aan de Straat van Hormuz – het toekomstige beheer en de maritieme dienstverlening in de Straat van Hormuz vast te leggen."
Er staat dat Iran naar beste vermogen voorzieningen zal treffen voor een veilige doorvaart. Maar "naar beste vermogen" is een vage term. Ik kan het interpreteren in termen van materiële mogelijkheden en inzicht. Ik zie eerder het laatste.
Immers, "naar beste vermogen" geeft aan dat de invulling ervan aan Iran wordt overgelaten. In werkelijkheid was het Trump die de invulling bepaalde via dreigementen die Trump alsmaar bleef uiten. Het is dezelfde tactiek die Netanyahu gebruikte tijdens de onderhandelingen over een staakt-het-vuren in Gaza en Libanon.
Trump ging ook akkoord met de kwestie over de Straat van Hormuz. Hij zou de kwestie aan Iran en Oman overlaten. In werkelijkheid bemoeide hij zich met die kwestie door Oman te beïnvloeden. Iran had dit vrij snel door en waarschuwde Trump.
Het is overduidelijk dat de Amerikaanse counterblokkade een van de middelen is om Iran tot overgave te dwingen, niet om de Iraanse economie te vernietigen. Immers, er zijn ook sancties tegen Iran. Daarmee bedoel ik niet de sancties die er al waren voordat Netanyahu de oorlog tegen Iran begon. Die waren niet gericht op pogingen om de Iraanse economie te vernietigen. Die van Trump wel.
CENTCOM
Een hint zijn de claims die het Amerikaanse CENTCOM op zijn X-account heeft geplaatst. De claims gaan over het aantal schepen dat Iraanse havens wil aandoen, maar is weggestuurd. Het gaat gemiddeld om 100 schepen per bericht. De berichten geven geen details over wat voor soort schepen het gaat; welke lading zij vervoeren; op welke maritieme locatie die schepen zijn tegengehouden en weggestuurd; en de namen van die schepen.
In het meest recente bericht op CENTCOM's X-account, dat van vandaag, staat dat sinds 14 juli jl. 135 schepen zijn weggestuurd. Maar op 1 oktober jongstleden schreven ze dat er 125 schepen waren weggestuurd zonder erbij te vermelden sinds welke datum.
Op 9 oktober 2026 meldde CENTCOM dat het 133 commerciële schepen had omgeleid via de Straat van Hormuz. Ze zeggen er niet bij sinds wanneer. Ook werd er niet gezegd om welke commerciële schepen het ging, de namen van die schepen, wat hun lading was en vanwaar via de Straat van Hormuz die schepen werden omgeleid (maritieme locatie).
Het bericht is ook vreemd. Hoezo omgeleid?
Omleiden is een bestaande route links laten om een alternatieve route te volgen. Maar via de Straat van Hormoes? Dit moeten die Amerikanen toch maar eens uitleggen.
Immers, er is al een alternatieve route die zeer dicht bij de kust van Oman ligt. Een beetje opschuiven richting het midden van de straat levert meteen het gevaar op dat de schepen in een mijnenzee terechtkomen.
En het uitschakelen van het AIS-systeem heeft ook geen zin, omdat schepen toch traceerbaar blijven behalve op de websites van trackers.
Het bericht staat ook haaks op de Amerikaanse melding dat alle Amerikaanse oorlogsschepen die zich in de Golf van Oman en in het oostelijke deel van de Arabische Zee bevonden 1.000 kilometer naar het westen van de Arabische Zee zijn verplaatst. De verplaatsing heeft te maken met de drie vliegdekschepen die op nucleaire kracht varen.
En hoe verder ze verplaatst worden, des te langer de logistieke lijn, des te meer brandstof de gevechtsvliegtuigen nodig hebben en dus hoe hoger de kosten voor de Amerikaanse belastingbetaler.
Ik moet er niet aan denken als die vliegdekschepen geraakt worden door ballistische raketten en kamikaze-drones.
Ik ontdekte op de sociale media en in de internationale berichtgeving dat dergelijke claims klakkeloos werden overgenomen, zonder dat men goed ernaar keek.
BLOKKADES
Het internationaal recht vereist dat een militaire zeeblokkade effectief en onpartijdig is en beperkt blijft tot het voorkomen van de aanvoer van militaire goederen, in plaats van gericht te zijn op de vernietiging van de volledige economie van de vijand.
Een onpartijdige zeeblokkade is een blokkade die op gelijke wijze moet worden toegepast, in dit geval op schepen van alle naties, met inbegrip van die van de blokkerende Verenigde Staten, alle Golfstaten en Iran. Hiervan is totaal geen sprake.
Iran kan niet verweten worden dat het land het vereiste niet naleeft omdat Teheran alle schepen tegenhoudt die de Perzische Golf willen verlaten of binnenvaren. Het land kan zijn eigen schepen niet tegenhouden omdat de Verenigde Staten dit al doen, maar de Amerikanen helpen wel de eigen en andere schepen die van en naar de havens van plaatselijke bondgenoten varen.
Waarom is Trump's zeeblokkade nooit een zelfstandige actie geweest, maar een onderdeel van een politieke strategie?
Je hoeft alleen maar te kijken naar de chronologie wanneer sancties sinds augustus 2026 elkaar opvolgen. Alle sancties bij elkaar opgeteld laten zien welke politieke strategie is toegepast.
Een zeeblokkade die deel uitmaakt van een politieke strategie heeft geen legitimiteit. Vooral, omdat de strategie is bedoeld om een wil met dwang op te leggen en dat is in strijd met artikel 2(4) uit het Handvest van de Verenigde Naties:
" Alle Leden onthouden zich in hun internationale betrekkingen van dreigen met of gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van enige staat, of op enige andere wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen van de Verenigde Naties. "
|
|
Let me take you back in time: February 28, 2026. After all, it all began with the Israeli bombing of Tehran, the Iranian capital. The two primary targets the Israelis had in mind were Khamenei—the country's Supreme Leader at the time—and the oil storage tanks.
Iran responded to the attack on the oil storage tanks by declaring: "If we cannot have oil, then no one can." This was immediately followed by the first blockade of the Strait of Hormuz. Trump responded by imposing a blockade of his own. That was like adding fuel to the fire.
CEASEFIRE & THE MoU
In April, Pakistan took the initiative to broker a ceasefire. All military activities were to cease—including the Israeli invasion of Lebanon and the blockades. Islamabad succeeded in achieving this on April 17.
True to form, Trump threw a spanner in the works: he refused to lift his blockade. Iran subsequently decided to do the same. The ceasefire lasted only a few hours.
Pakistan made another attempt, proposing a memorandum of understanding comprising 14 points. Unfortunately, the memorandum was doomed from the start. Why was that?
The Americans interpreted the memorandum arbitrarily. In effect, they failed to honor the terms that had been agreed upon. For example:
Paragraph 5 of the memorandum of understanding reads as follows:
"Upon the signing of this memorandum of understanding, the Islamic Republic of Iran shall, to the best of its ability, make arrangements for the safe passage of commercial vessels—free of charge for a period of 60 days—from the Persian Gulf to the Sea of Oman and vice versa. The movement of commercial vessels shall commence immediately and—taking into account the need for the Islamic Republic of Iran to remove technical and military obstacles and clear mines—be fully operational within 30 days. The Islamic Republic of Iran shall consult with the Sultanate of Oman to determine—in coordination with the other states bordering the Persian Gulf and in accordance with applicable international law and the sovereign rights of the coastal states along the Strait of Hormuz—the future management and maritime services in the Strait of Hormuz."
It states that Iran will make arrangements for safe passage to the best of its ability. However, "to the best of its ability" is a vague term. It can be interpreted in terms of material capabilities or in terms of judgment; I lean towards the latter.
After all, "to the best of its ability" implies that the specific implementation is left to Iran. In reality, it was Trump who dictated the terms through the threats he kept issuing. It is the same tactic Netanyahu employed during the negotiations for a ceasefire in Gaza and Lebanon.
Trump also agreed to the arrangement regarding the Strait of Hormuz. He intended to leave the matter to Iran and Oman. In reality, he intervened in the matter by exerting influence on Oman. Iran quickly realized this and warned Trump.
It is abundantly clear that the American counter-blockade is a means to force Iran to surrender, rather than to destroy the Iranian economy. After all, sanctions against Iran are also in place. By this, I do not mean the sanctions that existed before Netanyahu initiated the war against Iran; those were not aimed at destroying the Iranian economy, whereas Trump’s sanctions are.
CENTCOM
Claims posted by US CENTCOM on its X account offer a clue. These claims concern the number of ships attempting to call at Iranian ports but being turned away—averaging 100 ships per post. However, the posts provide no details regarding the types of vessels, the cargo they are carrying, the specific maritime locations where they were intercepted and turned back, or the names of the ships themselves.
The most recent post on CENTCOM’s X account—from today—states that 135 ships have been turned away since July 14. Yet, on October 1, they reported that 125 ships had been turned away, without specifying a starting date.
On October 9, 2026, CENTCOM reported that it had rerouted 133 commercial vessels via the Strait of Hormuz. They did not specify since when this had been happening. Nor did they state which commercial vessels were involved—their names, their cargo, or the specific maritime locations from which they were rerouted through the Strait.
The report is also odd. What does "rerouted" mean in this context?
Rerouting implies bypassing an established route to follow an alternative one. But *via* the Strait of Hormuz? The Americans really ought to explain this.
After all, there is already an alternative route that runs very close to the coast of Oman. Shifting even slightly toward the middle of the Strait immediately creates the risk of the ships entering a minefield.
And switching off the AIS system serves no purpose, as ships remain trackable by other means, even if they disappear from tracking websites.
The report also contradicts the US announcement that all American warships located in the Gulf of Oman and the eastern Arabian Sea had been moved 1,000 kilometers to the west within the Arabian Sea. This relocation is linked to the three nuclear-powered aircraft carriers.
Furthermore, the further they are moved, the longer the logistics chain becomes and the more fuel the fighter jets require—resulting in higher costs for the American taxpayer.
The thought of those aircraft carriers being hit by ballistic missiles and kamikaze drones is something I shudder to contemplate.
BLOCKADES
International law requires a military naval blockade to be effective and impartial, and to be limited to preventing the supply of military goods, rather than aiming to destroy the enemy's entire economy.
An impartial naval blockade is one that must be applied equally—in this case, to ships from all nations, including the blockading United States, all Gulf states, and Iran. No such impartiality exists here.
Iran cannot be accused of failing to comply with the requirement, as Tehran is intercepting all vessels attempting to leave or enter the Persian Gulf. The country cannot intercept its own ships because the United States is already doing so; however, the Americans do assist their own vessels and those of others sailing to and from the ports of local allies.
Why was Trump’s naval blockade never a standalone action, but rather part of a political strategy?
One need only look at the chronology of the sanctions imposed since August 2026. Taken together, these sanctions reveal the political strategy being employed.
A naval blockade that is part of a political strategy lacks legitimacy. This is particularly because the strategy is intended to impose a will through coercion, which violates Article 2(4) of the United Nations Charter:
" All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations. "
|
